ஆண்டவருடனே வாழும் ஆசையும், தெய்வீக முகாந்தரத்தில் திருப்தி அடையும் பயணமும்

 தாவீது இயற்றிய சங்கீதம் 17: ஆண்டவருடனே வாழும் ஆசையும், தெய்வீக முகாந்தரத்தில் திருப்தி அடையும் பயணமும்

தாவீது எழுதும் இந்த சங்கீதம், சுமுகமான ஒரு பிரார்த்தனையல்ல. இது ஆண்டவருடனான ஆழ்ந்த தொடர்பின் வெளிப்பாடும், தீமைக்கும் வன்மத்திற்கும் நடுவில் ஒரு நீதிமானின் ஏக்கமும் ஆகும். தாவீது, சங்கீதம் 1-இல் உள்ள நீதிமானைப் போல, துன்மார்க்கர்களின் வழியில் நடக்காமல், தனக்காகவே ஒரு தூய பாதையை தேர்ந்தெடுக்கிறார். மேலும் சங்கீதம் 2-இல் உள்ளவனைப் போல, ஆண்டவரை அடைவிடமாகக் கொண்டு தன்னை பாதுகாப்பதில் உண்மையான நம்பிக்கையை வைக்கிறார். ஆனால், இந்த சங்கீதத்தில் தாவீதின் பிரார்த்தனை ஒரு பாதுகாப்புக்கான வேண்டுதலாக இல்லாமல், ஆண்டவருடன் நெருக்கமாக வாழும் வாழ்விற்கான வாஞ்சையாக இருக்கிறது.

1. நீதிமையான இருதயத்திலிருந்து எழும் கூக்குரல் (சங்கீதம் 17:1–5)

தாவீது கூறுகிறார்:

“நீதியான கோரிக்கையைக் கேளும்; என் ஜெபத்திற்குச் செவி கொடு; வஞ்சமில்லாத உதடுகளால் நான் ஜெபிக்கிறேன்.”

தன்னுடைய நீதி யாரிடமும் காட்டும் அடுத்தார்வமாக இல்லை. ஆண்டவரால் சோதிக்கப்பட்ட இருதயம், தெய்வீக வழிகளில் நிலைத்த நடைகள், வாக்கு தவறாத நாவு – இவைதான் தாவீதின் நம்பிக்கையின் அடித்தளம்.

அவர் சங்கீதம் 1-இல் காணப்படும் மனிதனைப் போல, துன்மார்க்கரின் சபையிலிருந்து தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்கிறார். அவருடைய ஜெபம் பாதுகாப்புக்காக இல்லாமல், புனிதத்திற்காக இருக்கிறது.

2. ஆண்டவருடைய சிறகின் நிழலில் அகலாத நம்பிக்கை (சங்கீதம் 17:6–9)

“நீ என் கண்களின் மணிக்கட்டியாக என்னை இரட்சி; உன் சிறகுகளின் நிழலில் என்னை மறைக்க.” (வசனம் 8)

இங்கே தாவீது ஒரு மிக ஆழ்ந்த பாதுகாப்பு உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த பாதுகாப்பு ஒரு அரண்மனைக்குள்ளே கிடைக்கும் வலிமை அல்ல, இது தாய்பறவை தன் குஞ்சுகளை தழுவும்பாதுகாப்பு போல மிக நெருக்கமானது.

சங்கீதம் 2-இல் ஆண்டவரை அடைவிடமாக எடுத்துக்கொண்ட மனிதன் எப்படி ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறானோ, அதே போன்று தாவீதும் தன் நம்பிக்கையை ஆண்டவர்மீதே வைக்கிறார். ஆனால் அவர் வேண்டுவது ஒரு உடற்கூடிய பாதுகாப்பல்ல — ஆண்டவரின் நிழலில் தங்கும், நெருங்கிய உறவுடனான வாழ்வைத்தான்.

3. தற்காலிக வெற்றியில் மகிழும் துன்மார்க்கரிடமிருந்து வேறுபடல் (சங்கீதம் 17:10–14)

“அவர்கள் இருதயத்தை கொடுமையோடு மூடிக்கொண்டார்கள்; அவர்கள் வாயால் அகந்தையாய் பேசுகிறார்கள்.” (வசனம் 10)

துன்மார்க்கர்கள் தங்கள் நிலம், செல்வம், சந்ததியால் மகிழ்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வாழ்வு இது மட்டுமே. அவர்கள் பங்கை இந்த உலகத்திலேயே பெற்றுவிட்டார்கள்.

தாவீது அவர்களது வெற்றியைப் பார்த்து பொறாமைப்படவில்லை. அவருக்குத் தெரியும் – சங்கீதம் 1-இல் கூறுவது போல, அவர்கள் காற்றினால் போக்கப்படும் அவிழ்ந்த தூள்போல் இருப்பவர்கள். தாவீதின் விழி மத்தியில் ஆண்டவரின் முகமே உள்ளது.

4. ஆண்டவரின் முகத்தைப் பார்க்கும் ஆவல் (சங்கீதம் 17:15)

“நான் நீதியிலே உன் முகத்தைக் காணப்போகிறேன்; விழித்தெழும்பொழுது, உன் சாயலாலே திருப்தி அடைகிறேன்.”

இது இந்த சங்கீதத்தின் உச்சிமுதலிய வாசகம். தாவீது தனது உயிர் காப்பதற்கும் மேல், ஆண்டவரின் முகத்தைக் காணும் ஆசையைக் கொண்டிருக்கிறார்.

இது மோசேயின் வாழ்க்கையை நினைவூட்டுகிறது. அவர் ஆண்டவரை முகமுகமாக சந்தித்தார்(யாத்திராகமம் 33:11). அவருடைய முகம் ஆண்டவரின் மகிமையால் ஒளிர்ந்தது. தாவீதும் அத்தகைய ஒரு முகாந்தரத்தை நாடுகிறார்.

2 கொரிந்தியர் 3:18-இல் பவுலும் இதையே எழுதுகிறார்:

“நாம் எல்லாரும், மூடிய முகமில்லாமல், ஆண்டவருடைய மகிமையைக் கண்ணோட்டம் செய்து, அதே உருவமாக மாற்றப்படுகிறோம்.”

தாவீது, இந்த உலக வாழ்க்கையில் விழிக்கும்போதும், மறுஉயிர்ப்பில் விழிக்கும்போதும் தன் திருப்தியைக் கண்டடைவது ஆண்டவரின் சாயலில் தான் என்பதைக் கூறுகிறார். அவர் பேதிக்கப்பட்ட மனிதன் என்பதற்கான அடையாளமே இது.

5. நமக்கான ஒரு வாழ்வாதரக் குறிகாட்டி

சங்கீதம் 17 நமக்குப் பலக்காலத்திற்கு உரிய ஒரு வழிகாட்டி:

• சங்கீதம் 1 போல, துன்மார்க்கரின் பாதையில் நடக்காத வாழ்க்கை.

• சங்கீதம் 2 போல, ஆண்டவரையே அடைவிடமாகக் கொள்ளும் உறுதிப்பாடு.

• மோசே போல, ஆண்டவரின் முகத்திலே வாழும் ஆவல்.

• பவுல் போல, ஆண்டவருடைய மகிமையைப் பார்த்து மாத்தப்படும் பயணம்.

இவ்வுலக வெற்றிகளும், சந்தோஷங்களும் தற்காலிகமானவை. ஆனால் ஆண்டவருடனான உறவு மட்டும் நித்தியமானது. தாவீது போல நாமும் இந்த உலகத்தின் வெற்றிகளை நோக்கிப் பார்த்து மயங்காமல், ஆண்டவரின் முகமே நம் பங்கு என்று சொல்ல வேண்டும்.

முடிவுரை: நித்திய மகிழ்ச்சிக்கு வழி

தாவீது இங்கு கூறுவது, “காத்திருக்கும் வாழ்க்கையை விட, கண்டெடுத்த முகம் சிறந்தது” என்பதே. துன்மார்க்கர்கள் இந்த உலகத்தில் வாழும் சிறு கால வெற்றியில் மகிழ்ந்தாலும், நீதிமான் ஆண்டவரின் முகத்தை நாடுகிறான்.

இன்று நாம் இயேசு கிரிஸ்துவின் மூலமாக, தாவீதின் இந்த ஜெபத்துக்கு சாத்தியமான நம்முடைய வாழ்க்கையிலே முழுமையான நிகருக்கு வந்திருக்கிறோம். மன்னிப்பு, அடைவிடம், மகிமை, சந்திப்பு – இவை அனைத்தும் நம்முக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன.

நாமும் தாவீதைப் போலவே கூறுவோம்:

“நான் விழிப்பேன்; உன் சாயலால் நான் திருப்தியடைவேன்.”

• Joshua Thangaraj Gnanasekar 

Founder and director of Academy of Christian studies, Pastor and Teacher at the Neelankarai and Kannaginagar Christian Asssemblies